Εικόνα φόντου
Προσθήκη στα Αγαπημένα /

Αυθεντικά Παραδοσιακά Κυθηραϊκά Προϊόντα

Αγιοποιήθηκαν στη Θεογονία του Ησίοδου ως γενέθλιος τόπος της Αφροδίτης. Λατρεύτηκαν στην αρχαιότητα από τους χιλιάδες προσκυνητές του ιερού της μεγάλης θεάς… Ετρόμαξαν τους αμέτρητους ταξιδευτές με τα οικεία ή παράξενα ονόματα, που περιέπλεαν τ’ άγρια νερά τους… Ενέπνευσαν μεγάλα ονόματα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και Συμβολισμού… Αρνήθηκαν την εύκολη πρόσβαση και την κατάκτηση από τα μαζικά τουριστικά κύματα… Ανοίγουν κάθε φορά την αγκαλιά τους σε όποιον και όποια μπορούν ν’ ανταποκριθούν στα μυστηριώδη καλέσματά τους… Κύθηρα: δέος και φιλική χειρονομία, προσκύνημα και απαλό χάδι.

Φύση μεσογειακή, που άλλοτε σε συναρπάζει και άλλοτε σε καθηλώνει. Γνώριμη και οικεία, αλλά και γεμάτη εκπλήξεις, σε εντυπωσιάζει με τη δυναμική της ισορροπία. Χρώματα και αποχρώσεις γήινες, χορταίνουν και γαληνεύουν το βλέμμα. Αρώματα μεθυστικά και διεγερτικά οδηγούν τις αισθήσεις και τη σκέψη σε ατέλειωτα ταξίδια. Δεκάδες οικισμοί σπαρμένοι λες από πάντα και βαμμένοι με το πινέλο της γης, διεκδικούν μέρος των συγκινήσεών μας. Και σιγά-σιγά αποκαλύπτεται το πιο έντονο χαρακτηριστικό γνώρισμα του τόπου: η κυριαρχία και αδιάκοπη λειτουργία μικρών κοινωνικών πυρήνων: η κοινωνία του μικρού χωριού που διακριτικά διαφοροποιείται από εκείνη του γειτονικού οικισμού, η κοινωνία των μελισσών που αρμέγει τις τύχες και τ’ αρώματα των λουλουδιών και των θάμνων, η κοινωνία των καλλιεργητών και παραγωγών που αγαπούν τη γη, τα δέντρα και τα ζωντανά, όπως τα παιδιά τους, η κοινωνία των γιαγιάδων που φρόντισαν να κρατήσουν τις παλιές ονομασίες και τις γιορτές και η κοινωνία των παιδιών που παίζουν ανέμελα με το θυμάρι στα μαλλιά.

Παράδοση στα Κύθηρα σημαίνει ζωντανός – όχι μουσειακός – τρόπος να τρως, να πίνεις, να γλεντάς, να καλημερίζεις και να χαίρεσαι. Κι αν αυτά δεν είναι αρκετά, υπάρχει η πρόκληση, το κάλεσμα να γευτείς για ν’ αποφασίσεις: Υπάρχει αλήθεια σε όλα αυτά;

Aθότυρο: τυρί ελαφρύ, αλατισμένο, με σχετικά λίγα λιπαρά, από κατσικίσιο ή αιγοπρόβειο τυρόγαλα. Τρώγεται φρέσκο (στο τραπέζι) ή αποξηραμένο (τριμμένο για τα ζυμαρικά).

Aθογαλερά: κουλουράκια στα οποία κυριαρχεί η γεύση και η ευωδιά του ανθογάλακτος (αθόγαλα). Παρασκευάζονταν στα αστικά πλουσιόσπιτα. Πολύ εκλεκτά και αρκετά σπάνια πλέον.

Αλάτι χοντρό θαλασσινό: καθαρό, κρυστάλλινο, κάτασπρο, ανεπεξέργαστο φυσικό προϊόν που αναδεικνύει τα προσόντα του σε κάθε ευκαιρία. Συλλέγεται με χειρωνακτική εργασία σε ειδικά σημεία της ακτής, τις αλαταρές.

Αμυγδαλωτό άσπρο: γευστική απόλαυση (πολλές φορές σε σχήμα καρδιάς), που βασίζεται στο ξασπρισμένο αμύγδαλο, το ασπράδι του αβγού, τη ζάχαρη και το ξύσμα λεμονιού. Ποτίζεται με ανθόνερο και πασπαλίζεται με άχνη ζάχαρη.

Αμυγδαλωτό νηστίσιμο: παραπλήσιο με το προηγούμενο, αλλά χωρίς αβγό.

Αμυγδαλωτό ξανθό (ή γυμνό): απαλλαγμένο από την άχνη ζάχαρη και το ανθόνερο αναδεικνύει το αμύγδαλο και το ξύσμα λεμονιού.

Αρικαράς: τον έφεραν Κυθηραϊκής καταγωγής Μικρασιάτες μετά το 1922. Πολύ νόστιμο κόκκινο σταφύλι, το βρίσκεις σχετικά εύκολα στην κυθηραϊκή αγορά από νωρίς τον Αύγουστο. Δίνει κρασί με βαθύ κόκκινο χρώμα και αρώματα που θυμίζουν έντονα μπαχαρικά, βανίλια και γλυκό κεράσι. Ζητήστε το στα εμπορικά καταστήματα και τα εστιατόρια, χύμα ή εμφιαλωμένο.

Άρτος ή Μελόψωμο: εξαιρετικά γευστικό και αρωματικό αρτοπαρασκεύασμα, που την αξία του χρωστά στο θυμαρίσιο μέλι. Η σύνθεσή του στηρίζεται στο άσπρο σταρένιο αλεύρι, τη μαγιά ή το προζύμι, τα κανελογαρύφαλα, το ξύσμα πορτοκαλιού, τη (λίγη) ζάχαρη και το θυμαρίσιο μέλι (για να το λέμε γνήσιο).

Άχλαδάκι: λέγεται και απιδάκι. Αχλαδόσχημο εκλεκτό αμυγδαλωτό αποκλειστικότητα της Χώρας. Ίσως είναι το ακριβότερο γνήσια παραδοσιακό γλυκό της Ελλάδας. Δεν είναι μόνο τα πανάκριβα υλικά (θυμαρίσιο μέλι, αμύγδαλα, μια αποξηραμένη φυτικής προέλευσης ουσία το δραγάντε, που χρησιμοποιείται ως εξωτερική επένδυση στο γλυκό για προστασία και συντήρηση), αλλά και η σχεδόν διήμερη (!) απασχόληση της ταλαντούχας νοικοκυράς. Νηστίσιμο.

Βαλσαμόλαδο: παραδοσιακό θεραπευτικό προϊόν σε ελαιώδη μορφή που προκύπτει από ειδική επεξεργασία του βότανου βαλσαμόχορτου ή σπαθόχορτου με ελαιόλαδο και άλλα βότανα.

Βιολογικά και οικολογικά προϊόντα: κυκλοφορούν πλέον πολλά λαχανικά, ζαρζαβατικά (ντομάτες, πιπεριές κ.ά.) και επιπλέον, συσκευασμένα ή εμφιαλωμένα κυθηραϊκά προϊόντα που είναι πιστοποιημένα (ελαιόλαδο, κρασί, τσίπουρο, παξιμάδια).

Βότανα: το νησί είναι γεμάτο φυτά που άλλα προορίζονται για θεραπευτικές χρήσεις (π.χ. βαλσαμόχορτο, αλοΐζα), άλλα πίνονται ως ροφήματα (π.χ., φασκόμηλο, χαμομήλι), άλλα χρησιμοποιούνται στη μαγειρική (π.χ. ρίγανη, θρούμπι) και άλλα έχουν μικτή χρήση (π.χ. μελισσόχορτο, τσουκνίδα).

Βουτυροτσίκουδο: εκλεκτός μεζές που συλλέγεται κατά την παρασκευή ανθογάλακτος από πρόβειο (κυρίως) γάλα. Πάντοτε νοστιμίζεται με αλάτι που προστίθεται καθώς παρασκευάζεται. Αλείφεται στο ψωμί ή στο λαδοπαξίμαδο.

Γλυκά κουταλιού: η μεγάλη πλειονότητα των φρούτων από τα οποία παρασκευάζονται προέρχεται από μικρές οικογενειακές κυθηραϊκές επιχειρήσεις ή νοικοκυρές και τα περιβόλια τους, γεγονός που τους δίνει ιδιαίτερη νοστιμιά και άρωμα. Εκτός από τα σπάνια (μαστός της Αφροδίτης, μηλοροδάκινο, μοσχάπιδο), ψάξετε να βρείτε τα ασυνήθιστα (μούρο, βατόμουρο, κουφέτο, αμυγδαλόπαστο, τσάγαλο, δαμάσκηνο) καθώς και τα κλασικά (συκαλάκι, κυδώνι, σταφύλι φράουλα, σταφύλι σουλτανίνα, καρυδάκι κ.ά.).

Ελιές: βασικό συμπλήρωμα διατροφής εδώ και αιώνες. Υπάρχουν οι λαδολιές (ποικιλία κορωνέϊκη), ενώ ενδεχομένως από την ποικιλία μάτσες μπορείτε να βρείτε τις καλυμπάδες, τις τσακιστές, τις παστές, τις χαρακωτές (ξιδάτες), τις ασβεστολιές. Υπάρχουν ακόμα οι ποικιλίες καρυδολιές, χοντροελιές, αβγουλάτες.

Ζαχαροκούλουρο: εξαιρετικά νόστιμο κουλουράκι, που παρασκευαζόταν παραδοσιακά στα αστικά σπίτια, τραγανό και με πολύ ισορροπημένη γλυκιά γεύση. Νηστίσιμο.

Ζυμαρικά: υπάρχει μεγάλη παράδοση στο νησί με την παρασκευή και την παραγωγή τους. Θα τα βρείτε σε πολλά καταστήματα.

Θυμαρίσιο μέλι: περίφημο και εκλεκτό προϊόν των Κυθήρων χάρη στη μεγάλη αξία του. Εδώ και πολλά χρόνια βραβεύεται στις μεγαλύτερες εκθέσεις. Η πλούσια σε βότανα χλωρίδα του νησιού και η αδιάκοπη προσπάθεια των παραγωγών (ανεξάρτητων ή συνεταιρισμένων) να παράγουν ένα ποιοτικό προϊόν αντάξιο της φήμης και ιστορίας του είναι φανερές από την πρώτη κουταλιά.

Κακαράκια (τα): ή αγριαγκιναρόχορτα = τρυφεροί βλαστοί και φύλλα της αγριαγκινάρας, ελαφριά βρασμένοι και βυθισμένοι σε άλμη και λίγο ξύδι. Ασυνήθιστος και εκλεκτός μεζές.

Καλ(ι)σούνα (η): Λέμε και καλ(ι)σούνια (τα) και καλ(ι)σουνάκια (τα). Νοστιμότατο έδεσμα που τηγανίζεται ή ψήνεται, με χειροποίητο φύλλο, το οποίο διπλώνει και περικλείει μέσα του διαφόρων λογιών γευστικά καλούδια.

1. χορτοκαλ(ι)σούνα και χορτοκαλ(ι)σουνάκι (νηστίσιμα), με χόρτα εποχής, χωρίς αβγό και τυρί.

2. χορτοκαλ(ι)σούνα και χορτοκαλ(ι)σουνάκι (πασχαλινά, όχι νηστίσιμα), με αβγό και τυρί.

3. μυζηθροκαλ(ι)σούνα και μυζηθροκαλ(ι)σουνάκι αλμυρό, με μυζήθρα, αβγό και αλμυρό τυρί.

4. μυζηθροκαλ(ι)σούνα και μυζηθροκαλ(ι)σουνάκι γλυκό, με μυζήθρα, αβγό, κανέλα και απ’ έξω θυμαρίσιο μέλι.

5. κολοκυθοκαλ(ι)σούνα και κολοκυθοκαλ(ι)σουνάκι, με κολοκύθα, μυζήθρα και αβγά («πασχαλιάτικη»).

6. κολοκυθοκαλ(ι)σούνα και κολοκυθοκαλ(ι)σουνάκι γλυκό, με κολοκύθα, σταφίδες, κανέλα, καρύδι, θυμαρίσιο μέλι.

Αν τα βρείτε μην τ’ αφήσετε….

Κούμαρο (το): γλυκό σε μορφή σφαιρική, μικρό στο μέγεθος, αλλά πολύ πλούσιο σε γεύση. Νηστίσιμο. Παρασκευαζόταν στα πλούσια αστικά σπίτια. Ξεχωρίζει και αρέσει ιδιαίτερα. Διατηρείται για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Θα το βρείτε ίσως δύσκολα, αλλά αξίζει.

Κουφέτο (το): τα παλιά τα χρόνια στα χωριά ήταν το κύριο κέρασμα στους γάμους και τα βαφτίσια. Εκλεκτό και γευστικότατο γλυκό κουταλιού που παρασκευάζεται από την (πορτοκαλί) κολοκύθα, ενώ το σιρόπι του έχει και θυμαρίσιο μέλι.

Κρίταμο (το): τα τρυφερά βλαστάρια και τα φρέσκα φύλλα αυτού του αειθαλούς φυτού, γίνονται μετά από λίγο βράσιμο και ωρίμανση σε άλμη και ξίδι, ένας απολαυστικότατος μεζές ή συνοδευτικό όλων των ειδών σαλάτας.

Λάδι: είναι ονομαστό και βραβευμένο. Προέρχεται από την ποικιλία ελιάς «Κορωνέϊκη», ενώ το έδαφος, το κλίμα, ο τρόπος συλλογής και παραγωγής συμβάλλουν στην εξαιρετικά υψηλή ποιότητα του προϊόντος. Θα το βρείτε και εμφιαλωμένο, είτε από ιδιώτες, είτε από αγροτικούς συνεταιρισμούς. Τα περισσότερα εστιατόρια και ταβέρνες χρησιμοποιούν κυθηραϊκό λάδι στα φαγητά τους.

Λαδοπαξίμαδο: χαρακτηριστικό προϊόν της τσιριγώτικης παράδοσης που έχει διαδοθεί σε όλη σχεδόν την Ελλάδα. Το καλό και γνήσιο λαδοπαξίμαδο όμως παρασκευάζεται στο νησί και έχει εξαιρετικό ντόπιο λάδι. Το φτιάχνουν όλοι οι φούρνοι, αλλά και νοικοκυρές με τον παλιό τον τρόπο. Βρίσκεις εύκολα τα σταρένια (κίτρινα), τα ολικής αλέσεως (σταρένια) και σπανιότερα τα σμιγαδερά (μισό σταρένιο – μισό κρίθινο αλεύρι).

Λαδοτύρι: τυρί από αιγοπρόβειο γάλα που μπαίνει στο λάδι, τουλάχιστον για 2 μήνες αφού ξεραθεί καλά. Έχει πικάντικη και χαρακτηριστική γεύση.

Λαχανικά – Ζαρζαβατικά: από τα μποστάνια, τα περιβόλια και τα χωράφια του νησιού με μεράκι και προσήλωση στην παράδοση, παράγονται τα περισσότερα είδη που μπορείτε να φανταστείτε. Αναζητήστε τα.

Λουκάνικο Τσιριγώτικο: πολύ γευστικό λεπτό λουκάνικο που είναι αρκετά πικάντικο. Μεζές πρώτης κατηγορίας.

Μάντολες (οι): η πολύ λεπτή στρώση καραμέλας και η ανάδειξη και απόλαυση του αμύγδαλου χαρακτηρίζουν τις κυθηραϊκές μάντολες και τις διαφοροποιούν από εκείνες των υπολοίπων Ιονίων νήσων. Θα τις βρείτε σε γυάλινα βαζάκια.

Μαρμελάδες: πολλών ειδών, γεύσεων και αρωμάτων. Οι περισσότερες που θα βρείτε είναι φτιαγμένες από ντόπια φρούτα. Μερικές είναι ασυνήθιστες (κούμαρο, ρόδι, φραγκόσυκο, νεράντζι), άλλες είναι λίγο διαφορετικές (σύκο, πορτοκάλι, μανταρίνι) και άλλες είναι κλασσικές. Ο κατάλογος περιλαμβάνει όλα σχεδόν τα γνωστά φρούτα.

Μαστός της Αφροδίτης (ο): ποικιλία ροδάκινου, πολύ ιδιαίτερου και αρωματικού, που βγαίνει πλέον σε πολύ μικρές ποσότητες. Δίνει υπέροχο γλυκό του κουταλιού.

Μελαλευριά (η): τα μελοκέρινα ξελεπίδια της κερήθρας βράζονται με νερό και αλεύρι και δίνουν ένα εξαιρετικό έδεσμα. Κανέλα και καβουρδισμένα αμύγδαλα απαραίτητα. Νηστίσιμη.

Μελόχοντρος (ο): ίδιο με το προηγούμενο, αλλά έχουμε χοντροκομμένο αλεύρι (χόντρος)

Μελούνια (τα): μικρά γλυκά, πλημμυρισμένα με θυμαρίσιο μέλι. Γευστική απόλαυση. Προνόμιο των αστικών σπιτιών. Νηστίσιμο (με λάδι).

Μελοπαξίμαδο (το): παξιμάδι που προέρχεται από τον άρτο (μελόψωμο). Πολύ γευστικό και μυρωδάτο. Το φτιάχνουν σε πολύ λίγα σπίτια.

Μηλοροδάκινο (το): είναι μια ποικιλία πολύ μικρού ροδάκινου, εξαιρετικά μυρωδάτου, που έχει πολύ ιδιαίτερη γεύση. Παράγεται μόνο στα Κύθηρα κυρίως στα Μητάτα σε μικρές ποσότητες. Γίνεται εξαιρετικό γλυκό κουταλιού.

Μοσχάπιδο (το): αχλαδάκι πολύ μικρό, εξαιρετικά γευστικό και αρωματικό. Ωριμάζει αρχές Ιουλίου. Γίνεται ένα υπέροχο γλυκό κουταλιού.

Μουσταλευριά (η): γνωστή σε όλη την Ελλάδα, αλλά η χρήση μούστου από αρικαρά κάνει τη διαφορά.

Μουστοκούλουρα (τα): κουλούρια γλυκά με μούστο από αρικαρά.

Μπαμπακία (η): κυθηραϊκή ιδιαιτερότητα. Απότιστες καλλιέργειες ντοματών, καρπουζιών, πεπονιών, κολοκυθιών, μπιζελιών, καλαμποκιού. Όλα πολύ νόστιμα και αρωματικά.

Μπιζές (ο): γλυκό αφράτο και ελαφρύ, φτιάχνεται από ασπράδι αβγού, ζάχαρη και ξύσμα λεμονιού.

Μπουντίνο (το): σπάνιο γλυκό με ονομασία –παραφθορά της «πουτίγκας», που το φτιάχνουν τα αστικά σπίτια. Πολύ πλούσια γεύση. Δοκιμάστε το με παγωτό.

Μυζήθρα (η): μαλακό τυρί από κατσικίσιο ή αιγοπρόβειο τυρόγαλα. Φρέσκια και ανάλατη τρώγεται συχνά με κανέλα και θυμαρίσιο μέλι. Με αλάτι και αποξήρανση παράγεται το ανθότυρο.

Ξεροτήγανο δαντελωτό τσιριγώτικο (το): θυμίζει λουλούδι, ενώ σίγουρα είναι ένα κομψοτέχνημα. Αλεύρι, αβγό, ζάχαρη (ελάχιστη) αποτελούν το σώμα του. Εκλεκτό θυμαρίσιο μέλι, κανέλα και σουσάμι τα απαραίτητα συνοδευτικά του.

Ξινόχοντρος (ο): είναι ο χοντροκομμένος ξινός τραχανάς. Πολύ νόστιμο παραδοσιακό πιάτο ο ξινόχοντρος με μελιτζάνες που θα βρείτε σε ορισμένα εστιατόρια και ταβέρνες.

Ορεκτικά: πολλών ειδών και προελεύσεων. Από το βουτυροτσίκουδο έως το κρίταμο και το τσιριγώτικο λουκάνικο. Από το λιόπαστο με κάπαρη, έως τις πίκλες κολοκυθάκι.

Πάστα μύλου (η): ιδιαίτερα νόστιμο γλυκό των αστικών σπιτιών που στηρίζεται στο αμύγδαλο, το γάλα, το σιμιγδάλι, τα αβγά, τη βανίλια και το πικραμύγδαλο. Άσπρο γλυκό γλάσο από πάνω.

Παστιτσέτο (το): γλυκό αρχοντικό, των αστικών σπιτιών πολύ πλούσιο σε γεύση. Ανάμεσα σε τραγανή ζύμη έχει μαρμελάδα κυδώνι, ενώ τα αρώματά του είναι πλημμυρισμένα από βανίλια και φρέσκο βούτυρο.

Παστίτσιο βενετσιάνικο (το): φαγητό αξιοπερίεργο και πολύ σπάνιο. Μακαρόνια χοντρά, τυριά, αβγά, συκωτάκια, κιμάς δημιουργούν έναν γευστικό και θερμιδικό δυναμίτη.

Παστοκύδωνο (το): γλυκό με βάση το κυδώνι. Δυσεύρετο αλλά πολύ ιδιαίτερο. Νηστίσιμο.

Πετιμέζι (το): προέρχεται από το μούστο. Ιδιαίτερα νόστιμο αν είναι από αρικαρά. Αλείφεται στο ψωμί ή το λαδοπαξίμαδο.

Πετρουλιανός ή πετρολανός (ο): σταφύλι λευκό που δίνει ένα ιδιαίτερο κρασί με ώριμα αρώματα μήλου και μπανάνας, ντομάτας, βανίλιας και από λευκό πιπέρι. Έντονα δροσερή φρουτένια επίγευση.

Πίτες (οι): γευστική απόλαυση κατευθείαν από την παράδοση. Υπάρχουν οι νηστίσιμες χορτόπιτες (χωρίς τυρί και αβγό) και οι τυροχορτόπιτες (με αβγό), οι κολοκυθόπιτες (με τυρί), με ξινόχοντρο, οι καλοκαιρινές (με μελιτζάνα, ντομάτα, τυρί, πιπεριές). Αν τις βρείτε να τις τιμήσετε οπωσδήποτε.

Ρειχόμελο ή Ρεικόμελο (το): άγνωστο σχετικά μέλι από τα χειμωνιάτικα ρείκια. Ιδιαίτερη καραμελάτη γεύση, πολύ σκούρο χρώμα, κρυσταλλώνει γρήγορα και παίρνει ένα ανοιχτό καφεκίτρινο χρώμα. Πολύ πλούσιο σειχνοστοιχεία, μέταλλα και βιταμίνες.

Ροζές (ο): το αμυγδαλωτό των Κυθήρων. Εκλεκτό γλυκό που ξεκίνησε από τα αστικά σπίτια. Θυμαρίσιο μέλι, αμύγδαλο, ζάχαρη, σιμιγδάλι, κανελογαρύφαλα. Άχνη ζάχαρη απ’ έξω (ροζές άσπρος) ή χωρίς (ροζές σκούρος) οπότε είναι ιδιαίτερα υγιεινός και ωφέλιμος. Νηστίσιμος.

Σαμουσάς (ο): γλυκό σιροπιαστό, με αμύγδαλο, καρύδι, φύλλο και κανέλα. Ένα μακρύ ρολό που κόβεται κομμάτια. Πολύ θυμαρίσιο μέλι.

Σκαρσελάκια (τα): γλυκό σπάνιο, των αστικών σπιτιών. Ένα στρογγυλό φύλλο που διπλώνει και περικλείει αμύγδαλο, θυμαρίσιο μέλι, κανέλα. Άχνη ζάχαρη απέξω.

Σύγκερο (το) ή κερόπιτα (η): κερήθρα με θυμαρίσιο μέλι. Δεν το βρίσκεις κάθε χρόνο. Κολωνάκια από κερήθρα βουτηγμένα στο θυμαρίσιο μέλι. Εκλεκτό προϊόν.

Σύκα ξερά: η συνηθισμένη τους μορφή στα Κύθηρα είναι ο «σταυρός», που δημιουργείται αν ανοίξουμε σταυρωτά δύο σύκα, τα ενώσουμε, τα λιάσουμε και τα φουρνίσουμε. Κάπως δυσεύρετα.

Τσιπούρα (η): δεν είναι το ψάρι, αλλά η κυθηραϊκή ονομασία του τσίπουρου χωρίς γλυκάνισο. Απολαυστική για τους γνώστες, ιδιαίτερα αν προέρχεται από τον αρικαρά.

Φασκομηλέα (η): το ρόφημα που χαρακτηρίζει τον παλιό Κυθήριο. Με λίγο μέλι θυμαρίσιο πλημμυρίζει το στόμα με αρώματα παραδεισένια.

Φατουράδα (η): πολύ γευστικό ποτό που πρέπει να βασίζεται στην τσιπούρα (τσίπουρο). Ξεκίνησε από τα αστικά σπίτια και η κυρίαρχη μορφή είναι εκείνη με τα κανελογαρύφαλα. Χωνευτική, αρωματική με ισχυρή προσωπικότητα, πίνεται ζεστή, παγωμένη, με τριμμένο πάγο, ή σε κοκτέιλ. Υπάρχουν (σπανιότερα) και οι λιαστές σπιτικές φατουράδες που πρέπει και αυτές να βασίζονται στην τσιπούρα και σε φυσικά φρούτα, οι οποίες όμως είναι πιο ελαφριές και «λικεράτες». Ελέγχετε τη σωστή σύνθεση στη φιάλη.

Φραουλί (το): η ποικιλία σταφυλιού «φράουλα».

Χοντροπαξίμαδο (άλαδο κρίθινο): με ντομάτα, εκλεκτό ελαιόλαδο και τυρί, ελιές και κάπαρη, αποτελεί ένα χορταστικό και νοστιμότατο γεύμα.


Χωρίς σχόλια

Δημοσιεύστε ένα Σχόλιο

WordPress Themes

Pin It on Pinterest

Shares

4 × 3 =

Ένας σύνδεσμος επαναφοράς κωδικού πρόσβασης θα σταλεί στο email σας

0

Συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο